بررسی اثربخشی بازي درمانی تعاملی با مدل تراپلی در بهبود رفتار سازشی در کودکان داراي نشانه‌های اضطراب جدایی

•   آرشیو : نسخه زمستان 1404 - جلد دوم
•   کد پذیرش : 14170
•   موضوع : روانشناسی بالینی
• نویسنده/گان : | ماندانا محروقی، معصومه ابراهیمی
•   زبان : فارسی
•   نوع مقاله : پژوهشی
•   چکیده مقاله به فارسی : اضطراب جدایی یکی از شایع‌ترین اختلالات اضطرابی کودکان است که بر عملکرد تحصیلی، اجتماعی و عاطفی آن‌ها تأثیر منفی می‌گذارد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که بازی‌درمانی تعاملی (تراپلی) با تقویت پیوند والد-کودک و بهبود رفتار سازشی می‌تواند روشی نویدبخش برای کاهش نشانه‌های اضطراب جدایی باشد، هرچند برای اثبات قطعی اثربخشی آن نیاز به مطالعات کنترل‌شده و بلندمدت‌تری است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بازي درمانی تعاملی با مدل تراپلی در بهبود رفتار سازشی در کودکان داراي نشانه‌های اضطراب جدایی انجام شده است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف كاربردي و در زمره پژوهش‌های شبه آزمايشي با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل می‌باشد. جامعه آماری کلیه دانش آموزان دختر دوره اول ابتدایی شهر نیشابور در سال تحصیلی 1403-1404 می‌باشند که تعداد آنها طبق گزارش آموزش و پرورش 10131 نفر اعلام شد. نمونه آماری 40 نفر از دانش‌آموزان دختر دارای نشانه‌های اضطراب جدایی دوره اول ابتدایی شهر نیشابور می‌باشند. دانش-آموزان به صورت تصادفی در دو گروه 20 نفری، 20 نفر گروه کنترل که فاقد هر گونه درمان و آموزش باشند و 20 نفر در گروه آزمایش قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه اضطراب جدایی مارچ و همکاران (1997) و پرسشنامه رفتار سازشی وایلند (1968) بودند. پرسشنامه¬های تهیه شده بین دو گروه در دو مرحله قبل و بعد از آموزش توزیع شدند. سپس پرسشنامه‌های پژوهش برای هر دو گروه اجرا و برنامه بازي درمانی تعاملی با مدل تراپلی به مدت 12 جلسه 45 دقیقه‌ای برای گروه آزمایش ارائه گردید. پس از اتمام جلسات، از هر دو گروه پس‌آزمون به عمل آمد. داده‌هاي حاصل از اين پرسش‌نامه‌ها از طريق آزمون تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم¬افزار آماری SPSS مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. نتايج حاصل از آزمون فرضیه‌ها حاکی از این بود که بازي درمانی تعاملی با مدل تراپلی در بهبود رفتار سازشی در کودکان داراي نشانه‌های اضطراب جدایی اثربخشی است. بازي درمانی تعاملی با مدل تراپلی می‌تواند 43.4 درصد از رفتار سازشی کودکان داراي نشانه‌های اضطراب جدایی را بهبود بخشد.
•   لیست منابع : [1] دروز، آتنا و رمضانی، غزال (1402). ترکیب بازی درمانی با رفتار درمانی شناختی، تهران، انتشارات وانیا.
  [2] شهنی، راضیه؛ داودي، ایران؛ مهرابی زاده، مهناز؛ زرگر، یدالله (1396). اثربخشی مداخله والد محور بر نشانه‌هاي اضطراب و مشکلات برونی‌سازی کودکان 6 تا 9 سال. مجله روانشناسی بالینی، 9(1)، 51-63.
  [3] صادقی، مریم؛ اکبری چرمهینی، صغرا؛ بهرامی، علیرضا و سید موسوی، پریسا سادات (1401). اثربخشی بازی درمانی دلبستگی محور خودکارآمدی والدینی مادران، تنظیم هیجانی و سازگاری اجتماعی کودکان دارای اضطراب جدایی: مطالعه موردی. فصلنامه روانشناسی کاربرد، 16(2)، 107-132.
  [4] عباسی، سمیه؛ و زارع، اعظم (1403). نقش اضطراب و روابط موضوعی مادران در پیش بینی اضطراب جدایی کودکان دبستانی. پیشرفت های نوین در روانشناسی، علوم تربیتی و آموزش و پرورش، 72(7)، 1-2.
  [5] هالجین، ریچارد پی و ویتبورن، سوزان کراس (1403). آسیب‌شناسی روانی اثر هالجین، ویتبورن ترجمه یحیی سید محمدی (متن کامل جلد 1 و 2)، انتشارات روان، ویراست نهم.
  [6] Bogoliubova-Kuznetsova, D. (2019). Theraplay in the work with child with ASD. Autism and Developmental Disorders, Vol 17, No 4: PP. 21-28.
  [7] Dell'Armo, K.A., Marc, J.T. (2019). The role of adaptive behavior and parent expectations in predicting post-school outcomes for young adults with intellectual disability. J. Autism Dev. Disord. 49, 1638-1651. 38.
  [8] Hagan, J. E., Quansah, F., Ankomah, F., Agormedah, E. K., Srem-Sai, M., Frimpong, J. B., et al. (2022). Linking COVID-19-related awareness and anxiety as determinants of coping strategies' utilization among senior high school teachers in cape Coast Metropolis, Ghana. Soc. Sci. 11, 137. 50.
  [9] Kim, E. Y., & Rapee, R. M. (2022). Recent advances in understanding and treating child and adolescent anxiety disorders. Current Opinion in Psychiatry, 35(1), 40–46. https://doi.org/10.1097/YCO.0000000000000756
  [10] Money, R., Wilde, S., & Dawson, D. (2021). The effectiveness of Theraplay for children under 12– a systematic literature review. Child and Adolescent Mental Health, Vol 26, No 3: PP. 238- 251.
  [11] Price, J.A., Morris, Z.A., Costello, S. (2018). The application of adaptativebehaviour models: A systematic review. Behav. Sci. 8, 11. 70.
  [12] Perihan, C., Burke, M., Bowman-Perrott, L., Gallagher, P. A., & Sang, J. (2020). The effectiveness of play therapy for children with anxiety disorders: A meta-analysis. International Journal of Play Therapy, 29(3), 123–138.
  [13] Salo, S., Flykt, M., Mäkelä, J., Lassenius-Panula, L., Korja, R., Lindaman, S., & Punamäki, R. L. (2020). The impact of Theraplay® therapy on parent-child interaction and child psychiatric symptoms: a pilot study. International journal of play, 9(3), 331-352.
  [14] Schalock, R.L., Luckasson, R., Tassé, M.J. (2019). The contemporary view of intellectual and developmental disabilities: Implications for psychologists. Psicothema, 31, 223-228. 73.
  [15] Wettig, H. H., Coleman, A., & Geider, F. J. (2011). Evaluating the effectiveness of Theraplay in treating shy, socially withdrawn children. International Journal of Play Therapy, Vol 20, No 1: PP. 26.
  [16] Zhang, J., and Yu, S. (2021). Reconceptualising digital pedagogy during the COVID-19 pandemic: A qualitative inquiry into distance teaching in China. Innov. Educ. Teach. Int. 00, 1-11. 89.
  [17] Zhou, Z., Li, Y., Zhang, Y., Liu, J., Ai, H., Liu, M., & Xu, P. (2023). Differential effects of generalized anxiety and separation anxiety on brain structural development during adolescence. Journal of Affective Disorders, 339, 478-485.
•   کلمات کلیدی به فارسی : بازی درمانی تعاملی با مدل تراپلی، رفتار سازشی، اضطراب جدایی.
•   چکیده مقاله به انگلیسی : Separation anxiety is one of the most common anxiety disorders in children, negatively affecting their academic, social, and emotional performance. Research shows that interactive play therapy (Trapley) can be a promising method for reducing symptoms of separation anxiety by strengthening the parent-child bond and improving adaptive behavior, although more controlled and long-term studies are needed to definitively prove its effectiveness. The present study aimed to investigate the effectiveness of interactive play therapy with the Traplay model in improving adaptive behavior in children with symptoms of separation anxiety. The present study is applied in terms of purpose and is a quasi-experimental study with a pre-test and post-test design with a control group. The statistical population is all female students in the first grade of elementary school in Neyshabur in the academic year 1403-1404, whose number was announced as 10,131 according to the Education and Training Report. A statistical sample of 40 female students with symptoms of separation anxiety in the first grade of elementary school in Neyshabur. The students were randomly assigned to two groups of 20, 20 in the control group without any treatment or education, and 20 in the experimental group. Data collection tools were the March et al. (1997) Separation Anxiety Questionnaire and the Weiland Adaptive Behavior Questionnaire (1968). The prepared questionnaires were distributed between the two groups in two stages before and after training. Then, research questionnaires were administered to both groups and an interactive play therapy program with the Traplay model was provided to the experimental group for 12 45-minute sessions. After the sessions, both groups were given a post-test. The data obtained from these questionnaires were analyzed through analysis of covariance using SPSS statistical software. The results of the hypothesis test indicated that interactive play therapy with the TRAPLAY model is effective in improving adaptive behavior in children with symptoms of separation anxiety. Interactive play therapy with the Traplay model can improve 43.4% of adaptive behavior in children with symptoms of separation anxiety.
•   کلمات کلیدی به انگلیسی : Interactive play therapy with the Traplay model, adaptive behavior, separation anxiety
•  صفحات : 138-148
•   دانلود فایل ( 380.39 KB )