اثربخشی درمان معنوی خداسو بر اهمال‌کاری‌ دانش‌آموزان پسر متوسطه اول شهر اصفهان

•   آرشیو : نسخه تابستان 1405 - جلد اول
•   کد پذیرش : 141232
•   موضوع : سایر شاخه‌ها
• نویسنده/گان : | رضا عابدی کچی، فاطمه جوادزاده
•   زبان : فارسی
•   نوع مقاله : پژوهشی
•   چکیده مقاله به فارسی : ‎هدف اصلی این پژوهش، بررسی اثربخشی درمان معنوی خداسو بر اهمال‌کاری‌ دانش‌آموزان پسر متوسطه اول شهر اصفهان بود. از لحاظ روش‌شناسی، این تحقیق از نوع نیمه تجربی با طرح دو گروهی (گروه آزمایش و کنترل) شامل مرحله پیش‌آ‌زمون-پس‌آزمون استفاده کرد. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پسر متوسطه اول شهر اصفهان در سال تحصیلی 05-1404 بود که حجم نمونه نهایی 30 نفر تعیین و به صورت هدفمند در دسترس به دو گروه 15 نفره گمارش یافتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ اهمال‌کاری تحصیلی سواری (1390) جمع‌آوری شد. گروه اول 8 جلسه درمان معنوی خداسو (گام اول) جان‌بزرگی و همکاران (1394) را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل در طول دوره مداخله هیچ درمانی دریافت نکرد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری صورت گرفت. نتایج نشان داد که درمان معنوی خداسو بر اهمال‌کاری عمدی و اهمال‌کاری ناشی از بی‌برنامگی مؤثر واقع شد (p<0.001)، اما بر اهمال‌کاری عمدی و اهمال‌کاری ناشی از خستگی جسمی و روانی اثر نداشت.
•   لیست منابع : [1] جارستان دوگوری، ل؛ مقتدر، ل. (1403). اثربخشی درمان شناختی - رفتاری بر اهمال‌کاری‌ تحصیلی و خودکارآمدپنداری دانش آموزان دختر. سلامت روان کودک، 11(1)، 81-93.
  [2] جان بزرگی، م؛ نوری، ن؛ حیدری‌زاد، م؛ جان بزرگی، ع؛ جان بزرگی، ا؛ نظری، م. (1399). اثربخشی درمان معنوی خداسو و درمان‌های غیر معنوی در مدیریت استرس ناشی از بحران شیوع کرونا و طراحی مقدماتی الگوی معنوی مداخله روانشناختی در بحران کرونا. روانشناسی بالینی و شخصیت، 18(1)، 201-214.
  [3] جان‌بزرگی، م. (1394). اصول درمانگری چندبعدی معنوی. پژوهشنامه روانشناسی اسلامی، 1(1)، 9-45.
  [4] جولائیها، ن؛ جان بزرگی، م؛ علی پور، ا؛ پسندیده، ع. (1400). مقایسه میزان اثربخشی فرزندپروری چند بعدی معنوی خداسو و فرزندپروری مثبت بر حرمت خود، خودکارآمدی و خود مهارگری کودکان دارای والدین پر استرس. تحقیقات علوم رفتاری، 19(2)، 276-292.
  [5] ﺳﻮاري، ك. (1390). ﺳﺎﺧﺖ و اﻋﺘﺒﺎرﯾﺎﺑﯽ آزﻣﻮن اﻫﻤﺎل ﮐﺎري ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ. ﻓﺼﻠﻨﺎﻣﻪ اﻧﺪازه ﮔﯿﺮي ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، 5(2)، 97-110.
  [6] فرجی، ف؛ نوحی، ش؛ پیاده کوهسار، ا؛ جان بزرگی، م. (1400). اثربخشی درمان چندبعدی معنوی خداسو بر نشانگان اختلالات روانی و اختلال تنیدگی پس از سانحه. سنجش و پژوهش در مشاوره و روانشناسی، 3(1)، 1-16.
  [7] کشاورز، آ؛ یوسفی، ف. (1397). اثربخشی آموزش مبتنی بر درمان پذیرش و تعهد بر اهمال‌کاری‌ تحصیلی و سازگاری با مدرسه دانش آموزان دختر دبیرستانی. روشها و مدلهای روان شناختی، 9(34 )، 53-67.
  [8] De Abreu Costa, M., & Moreira-Almeida, A. (2022). Religion-adapted cognitive behavioral therapy: A review and description of techniques. Journal of religion and health, 61(1), 443-466.
  [9] Khurshid, K., Mushtaq, R., Rauf, U., Anwar, N., Abbas, Q., Aljhani, S., ... & Shahzadi, M. (2025). Cognitive behavior therapy for academic burnout, procrastination, self-handicapping behavior, and test anxiety among adolescents: a randomized control trial. BMC psychology, 13(1), 94.
  [10] Murad, O. S. (2021). Effectiveness of a cognitive-behavioral therapy program on reducing psychological stress and improving achievement motivation among university students. Universal Journal of Educational Research, 9(6), 1316-1322.
  [11] Sirois, F. M., Melia-Gordon, M. L., & Pychyl, T. A. (2024). Procrastination and academic performance: A meta-analytic review and theoretical integration. Journal of Educational Psychology, 116(2), 210-230.
  [12] Zhou, X., Yang, F., Chen, Y., & Gao, Y. (2024). The correlation between mobile phone addiction and procrastination in students: A meta-analysis. Journal of affective disorders, 346, 317-328.
•   کلمات کلیدی به فارسی : درمان معنوی خداسو، دانش‌آموزان، اهمال‌کاری‌، شهر اصفهان.
•   چکیده مقاله به انگلیسی : The main purpose of this study was to investigate the effectiveness of Khodaso spiritual therapy on academic procrastination among male middle-school students in Isfahan. In terms of methodology, this research was a quasi-experimental study with a two-group design (experimental and control groups) using a pretest–posttest phase. The statistical population included all male middle-school students in Isfahan during the 2005–1404 academic year. The final sample size was determined to be 30 participants, who were assigned to the experimental and control groups (15 participants each) using purposive–convenience sampling. Data were collected using the “Academic Procrastination Questionnaire” by Sowari (1390). The first group received eight sessions of Khodaso spiritual therapy (Phase One) as outlined by Janbazrigi and colleagues (1394), whereas the control group received no intervention during the intervention period. Data analysis was conducted using SPSS software and multivariate analysis of covariance (MANCOVA). The results showed that Khodaso spiritual therapy was effective in reducing “intentional procrastination” and “procrastination due to lack of planning” (p < 0.001), but it had no effect on “intentional procrastination and “procrastination due to physical and psychological fatigue.
•   کلمات کلیدی به انگلیسی : Khodaso spiritual therapy, students, procrastination, Isfahan
•  صفحات : 68-79
•   دانلود فایل ( 418.74 KB )